Deze uitgestrekt en zuid-gerichte tuin geeft zichzelf niet in een oogopslag bloot. Door middel van groene bufferzones rondom de tuin worden buren buitenspel gezet. Achteraan vindt het perceel aansluiting op het landschap. De voortuin geldt als visitekaartje, hij biedt een geborgenheid vanaf de straat. Achteraan de woning wordt de balans gezocht tussen het aanwakkeren van de nodige dosis nieuwsgierigheid en het gevoel van openheid. Aan de woning, langs de serre wordt een zwevend terras voorzien rond de bestaande Magnolia. Hoogteverschillen worden op een speelse en doordachte manier opgevangen in deze eerste zone. Verder in de tuin vindt men verborgen water met een kwinkslag. Een atypisch maar beweeglijk ontwerp in ruw beton middenin de aanwezige glooiingen.